9 AY 10 GÜN

Son 2 yılda en büyük maddi varlığım olan sakallarımı kestim. Yatağa giderken şöyle düşündüm; sanki bu âlemdeki son gecemdi.

Evdeki herkese sarılmak, her birini yanağından öpüp kulağına fısıldamak istiyordum: Seni seviyorum. En çok da anneme…

Ertesi gün yolculuğa son dakika telâşımla hazırdım. Büyükçe bir bavul, askıda takım elbiselerim, sırt çantam, kutusuna özenle yerleştirilmiş bir çift kundura… Ne oldu, nasıl gelişti pek anımsamıyorum; ama öfkelendim. Tek bir kişiye… Anneme… Bu hayatta en hızlı ona kızabiliyordum. Çünkü ona kızmadan evvel hesapsız oluyordum. Ne var ki kaybetmeyecektim onu. Kızıp küsmeyecekti veya terk etmeyecekti beni. Ne yaparsam yapayım, ne kadar kötülük etsem edeyim, nasılsa hep yanımda olacaktı. Hesapsızca, karşılık beklemeden…

Öfkemin bir kısmını babama yönelttikten sonra yola birlikte çıktık. İstanbul’da taksicilerin vardiya değişim saatlerine denk gelince zor da olsa taksi bulabildik. Babam her zamanki seri hamleleriyle yerleştirdi eşyalarımı taksiye ve vedalaştık. Annem ağlayarak sarılmıştı; ama babamın gözyaşlarını görmedim. Muhtemelen o da ağladı. Ama arkamdan…

Otogara vardığımda ne varacağım şehir, ne de geç gidecek olmam pek umurumda değildi. Bir hikâyenin pişmanlığından alıntıydı sanki içimdeki öz sitem! Ne vardı bu kadar öfkelenecek? Hem de gidişime en çok ağlayan kişiye… Hani ona en çok değeri ben veriyordum! Biliyordum ki İstanbul’a düğün vesilesiyle 1 ay sonra geri dönecektim ve bu öfkemin bahsi bile geçmeyecekti. Yıllar evvel askerden döndüğümde aylar süren hasreti boğan vuslat öpücüklerine boğacaktı beni gene. En çok ona sarılacaktım, biliyordum. Nitekim öyle de oldu. Yıllar boyunca, anneme sinirlenmem icap ettiğinde kendimi tutabilmeyi pek âlâ becerebilmişken, o günü bir talihsizlik olarak nitelendiriyor ve üstümdeki strese bağlıyorum.

Bugün, üniversite çağımdan beri hayalini kurduğum yalnız yaşama güdüsünün 9 ay 10 günü geride kaldı. Bu güdünün altında yatan sebep ailem değildi. Onlar her ihtiyaç duyduğum anda hesapsızca yanımdaydı, karşılıksız sevgi nöbetindeydi. Benimse tamamen şahsi sebeplerim vardı.

Kış oldu, hastalandım. Hayatımın en çok ateşlendiğim gecesini geçirirken en ufak karın ağrımın nöbetçisi yoktu yanımda. “Al sana yalnız yaşama güdüsü!” dedim günlerce. Çağırsam gelirdi elbet en sevdiklerim; ama bilmemelerini tercih ettim. Mücadele etmeliydim. Onları üzmemeliydim. Başarabileceğimi görmeli, yalnızlığıma alışmalıydı annem.

Geride kalan 9 ay 10 günde, onlarca kez gittim İstanbul’a. Onlarca gece kaldım son gecem olduğunu düşündüğüm o evde. Gene güldük, eğlendik, dertleştik. Zaman zaman yaşandığı gibi bağırdık, kızdık birbirimize. Her zamanki gibi birikmiş hikâyelerini anlattı annem kahvaltı sofralarında. O döktükçe içini, ben gözlerimi ayırmadan dinledim. Bir gün saçının tüm tellerinin ağardığını tahayyül ederek tebessümle başımı salladım.

Zaman geçiyor. 9 ay 10 gün sonra vuslata erenler bebelerini nasıl kocaman ettiyse, bu yalnızlıklar da 9 ay 10 günler geçtikçe pekişecek. Gönüller de tıpkı gözler gibi kanıksayacak boşlukları. Hasretler çoğalacak. Ağladıkça açılacağız. Keşke ağlayabilsek...

Dipnot: 9 ay 10 günlük yalnızlık 11 Ağustos 2016'ya tekabül ediyor.